„Gaz na ulicach”, a w domu szał - recenzja płyty Arki Noego „Pan Krakers”

Ten, kto po tej płycie spodziewał się słodkich głosików dzieciaków, rytmów i tekstów dla przykościelnych scholek albo spokojnych dźwięków do kołysania - źle trafił. Bo choć to ta sama Arka Noego, ta od „Taki duży, taki mały", to jednak w zupełnie nowym wydaniu.

Jakież było moje zaskoczenie, gdy zamiast nieco zawodzących, śpiewających nierówno dzieciaków - do moich uszu dotarły rockowe dźwięki gitary i poważne, bardzo dobrze przygotowane głosy prawie młodzieży! Tak, tak - czas mija szybko, a członkowie zespołu rosną, uczą się, zdobywają doświadczenie i szlify wokalne.

Zakochałam się - od pierwszych dźwięków - w tej płycie! Nie spodziewałam się takiego brzmienia, takiej energii i profesjonalizmu. Mało tego - piosenki z lat 80., które doskonale znam i uwielbiam, zostały tu obdarzone nową aranżacją i nabrały nowego znaczenia - ponadczasowego, łączącego pokolenia, śmiem się pokusić o stwierdzenie, że nawet i wyznania (do tej pory Arka Noego kojarzyła mi się jednoznacznie z określonym kierunkiem).

Kult, Perfect, Dezerter, Brygada Kryzys to tylko kilka zespołów, których piosenki zostały tu odświeżone. Na płycie znajdziemy kompozycje Hołdysa, Janerki, Friedricha... Te nazwiska i tytuły mówią same za siebie i chyba nawet nie ma za bardzo potrzeby reklamowania płyty - trzeba ją po prostu mieć i słuchać, słuchać, słuchać.

„Runął już ostatni mur, między nami..." - w ustach trzylatki brzmi przezabawnie; „Gaz, gaz, gaz na ulicach" wykonywane przez siedmiolatka to też nie lada gratka. A tak właśnie śpiewają zasłuchane dzieci, do nich dołączają rodzice - bo podczas słuchania tej płyty muzyka łączy rodziny - ba, pokolenia!

Czekam na kolejną płytę Arki Noego z tak świetną muzyką. Świetna robota!

Karolina Zakrzewska

nasza ocena:

Pan Krakers
Arka Noego
prod. Metal Mind, 2011