Księżniczka nie robiła nic innego tylko ziewała, a ponieważ ziewanie jest zaraźliwe, cały pałac chodził z otwartą buzią: ziewała królowa, ziewał król, ziewał cały dwór... a nawet kot i pies ziewały, owszem też!

Król próbował rozwiązać problem wszelkimi możliwymi sposobami, ale jego wysiłki okazały się nieskuteczne. Pewnego dnia syn służącego z pałacu zbliżył się do księżniczki podczas jej przechadzki po ogrodzie i...

Jest to zabawna, dynamiczna historia, która z liryczną delikatnością mówi o dziecięcej beztrosce i znaczeniu przyjaźni (bo ani lody, ani puchowe kołdry, ani żółte słonie nie cieszą serc księżniczek tak bardzo jak dobry przyjaciel). W świecie zdominowanym przez konsumpcję przypomina o potrzebie pielęgnowania relacji międzyludzkich, o tradycyjnych zabawach i o twórczej aktywności, słowem: o rzeczach niezbędnych do poznawania rzeczywistości i nawiązywania przyjaźni.

Ilustracje do książki przygotowała Elena Odriozola. Wyróżniają się one delikatną kreską oraz spokojną i powściągliwą paletą barw. Łącząc przenikliwość obserwacji z subtelnością formy, ilustratorka dopełniła opowieść doskonałą interpretacją plastyczną.

W 2006 roku album otrzymał drugą nagrodę przyznawaną przez Ministerstwo Kultury Hiszpanii w konkursie na najlepsze ilustracje w kategorii książka dla dzieci i młodzieży (Premio a las mejores ilustraciones infantiles juveniles).

O księżniczce, która bez przerwy ziewała
Carmen Gil
il. Elena Odriozola
przekład Beata Haniec
wyd. Tako
premiera luty 2011

sugerowany wiek: 3+