Teatr - dla dzieci jest tylko z nazwy

Plan był taki - wyjdę z dziećmi przyjaciółek do teatru. Wszyscy byli zadowoleni: przyjaciółki, bo miały mieć wreszcie chwilę na zrobienie czegoś dla siebie, dzieci - czekała je przecież niezwykła przygoda w teatrze. Natomiast mnie rozpierała duma, że wpadłam na tak znakomity pomysł.

Niestety w ostatniej chwili wszystkie plany się posypały. W ostatniej chwili dowiedziałam się, że na drodze do naszej wspólnej, nieźle zapowiadającej się zabawy, stanął ból gardła, kaszel, skręcona kostka. Miałam dwie możliwości - zrezygnować, albo pójść na sztukę sama.

Nie wiem, co mną kierowało, ale zdecydowałam, że nie przepuszczę takiej okazji i poszłam na przedstawienie sama. Może chciałam zobaczyć, czy w teatrze coś się zmieniło od czasu, kiedy przestałam być dzieckiem. Ku swojej radości szybko zauważyłam, że teatr dla dzieci nie zatracił dawnego czaru i magii. Dzieci, jak kiedyś ja i moi rówieśnicy, żywo reagowały na przygody bohaterów i razem z nimi przeżywały ich kolejne perypetie. Magia miejsca udzieliła się również mnie. Poczułam się, jakbym znów była dzieckiem.

Jednak gdy kurtyna już opadła - czar prysł, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Nie wiem czemu, ale kolejni wychodzący patrzyli na mnie tak jakoś dziwnie. Za plecami słyszałam komentarze w stylu: co ona tu robi sama.

Piszę o tym nie dlatego, że mnie ta historia jakoś szczególnie dotknęła, raczej by podzielić się swoimi spostrzeżeniami z czytelnikami. Teatr dla dzieci - dla dzieci jest przecież tylko z nazwy, może dlatego, że gdzieś tam w środku, bez względu na wiek i płeć, każdy z nas jest trochę dzieckiem. No, chyba że to ja czegoś tu nie rozumiem.

Grażyna Nowak*

*Grażyna Nowak –- z wykształcenia dziennikarz i filolog, z zamiłowania bajarka bajek z ciekawym zakończeniem i fotograf-amator, z potrzeby miłośniczka muzyki, przyrody i rowerowych wypadów za miasto.