Rakieta

Pewnego dnia budzisz się i wszystko idzie nie tak... Przyjaciele podążają w niebyt, odwracając się od ciebie, bo wolą łatwiejsze drogi i wygodne prawdy. Koty miauczą głośniej, psy szczekają zajadlej, samochód psuje się na środku skrzyżowania, klucze gubią się w przepastnej torebce (po raz setny), no i potykasz się boleśnie o cokolwiek, jakby twoje nogi szły osobno.

W końcu... wybuchasz jak Etna! Wylewa się z ciebie cała pustka, rozczarowanie, zawiedziona nadzieja, parzące jak lawa poczucie niesprawiedliwości.

Krzyczysz tak głośno, że uginają się trawy. Życie staje na chwilę, zaglądając w twoje zmęczone oczy. Myślisz, że dziś już nie dasz rady...

I nagle... słyszysz:

Mamusiu, kocham cię, nie płacz, zobacz, narysowałam dla ciebie rakietę taką...

I już wiesz, że warto, bo nikt nie ma takiej pięknej rakiety jak ty.

Anna Zagajewska