Impresje różne - Czwarta nad ranem

„Czwarta nad ranem, może sen przyjdzie, może mnie odwiedzisz?" Refren tej piosenki towarzyszy mi stale.

Co dzień nad ranem, raz wcześniej, raz później, słyszę tupanie małych stóp i prośbę: „Mamusiu posuń się".

I tak, miast dwojga, jest nas troje w małżeńskim łożu.

Chwilę później słyszę kwilenie w łóżeczku obok i charakterystyczne mlaskanie ssaka, w malignie sięgam po dziecko i przytulam, zaspokajając potrzebę konsumowania mamy.

I tak, miast dwojga, jest nas czworo w małżeńskim łóżku.

Tradycyjnie, słysząc ruch w sypialni, budzą się pozostałe domowe stwory. Na tęgich łapach podąża ku nam kot Leon, za nim wesoło, w podskokach kotka Psota, pod łóżkiem rozrabia kocurzyca Bunia, a łeb na ramie łóżka opiera Kazio, pies, który chętnie by wyszedł na spacerek, gdyby ktoś wstał i łaskawie wypuścił go na wolność. To błaganie najczęściej odczytuje mój mąż, który ma z Kazimierzem zawartą umowę, że odpowiednia liczba popiskiwań i drapnięć łapą ramienia zapewnia tymczasową eksmisję. Ale zanim...

To jest nas... Dużo! W małżeńskim łóżku i opodal.

Takie są moje poranki. Kiedy dom mruczy pobudkę, czasem mam ochotę uciec na bezludną i bezzwierzęcą wyspę.

Częściej jednak, gdy patrzę na to towarzystwo wokół mnie, czuję, jak bardzo wszystko, co żyje, potrzebuje miłości, ciepła i zainteresowania.

Myślę wtedy, że warto żyć dla tych błysków w świadomości, kiedy doznajemy uczucia bycia częścią czegoś fundamentalnego.

Od tego wszystko się zaczyna, na tym wszystko się kończy.

Gdy uzmysławiam sobie, że to, co najważniejsze, jest teraz w moim łóżku, nie chcę z niego iść w świat. Chciałabym zostać, by nie burzyć harmonii, nie budzić tych pięknych moich rodzinnych westchnień, sennych mruczeń, słów niedokończonych, rozpychających się, nieskoordynowanych wymachów rękami, rozmarzonych uśmiechów.

Chciałabym zatrzymać zegary, złapać tę chwilę w pętlę powtarzalności i wciąż móc przeżywać szczęście, którego doświadczam.

„Tak mi dobrze, tak mi dobrze, że dobrze mi tak!"

Anna Zagajewska