Impresje na temat DZIECKO - Spotkałem szczęśliwe dzieci

W pałacu w Chlewiskach spotkałem szczęśliwe dzieci. Pracowały w stajni. Zajmowały się oporządzaniem koni, siodłaniem ich i przygotowaniem do jazdy. Udzielały też lekcji początkującym dżokejom.

Dzieci była dwójka. Miały na imię Aneta i Angelica, miały po 12 lat. Każdego dnia po lekcjach przybiegały do pałacu, do stajni, do swoich koni. W kantorku z siodłami i ogłowiami przebierały się w wąskie dżinsy, pasiaste podkolanówki, złachane kurtki i nowiutkie dżokejki. Nie zdejmowały ich ani do szczotkowania, ani do karmienia.

Rozmawiałem z Anetą i Angeliką całe przedpołudnie którejś soboty, rozmawiałem i patrzyłem. Widziałem dzieci, które w swojej pasji znalazły siebie. Ich cierpliwość i czułość dla zwierząt była czułością, która nie przemija; ich wiedza fachowa imponowała mi, a to jak jeździły - to mnie poruszyło. Jeździły bez pokrzykiwań i razów, bez buty i pozy. Panowała między nimi a zwierzętami całkowita harmonia, porozumienie na poziomie instynktownym, łagodność. To się przekładało na styl jazdy, miękki i wdzięczny, pozbawiony zbędnych ruchów, zespalający zwierzę i jeźdźca w jeden organizm.

Rozmawiały z końmi jak z młodszym rodzeństwem, tłumaczyły im zawiłości świata ludzi. Miały cierpliwość i czas, miały słońce na policzkach, miały uśmiech, który brał się ze środka. (2005 10 02)

Rafał Witek