Grzeczne dziecko

Rodzice chcieliby mieć grzeczne dzieci - tak przynajmniej deklarują. Okazuje się, że każdy z nich, mówiąc o grzecznym dziecku, ma na myśli zupełnie coś innego. Przekonałam się o tym całkiem niedawno, kiedy przypadł mi zaszczyt zaopiekowania się niespełna dwuletnim dzieckiem sąsiadów.

Nie przeczę, miałam duże wątpliwości, czy podjąć się tego zadania. Błagalne oczy matki - sąsiadki - zrobiły swoje i mimo obaw, zgodziłam się na kilkugodzinną opiekę.

- Wystarczy, że od czasu do czasu dasz coś do picia, zmienisz pieluchę - usłyszałam zapewnienia mamy berbecia. - Mały sam się bawi - dodała.

Przyznaję, nie chciało mi się w to wierzyć. Może dlatego, że jeszcze pamiętam swoje dzieciństwo przepełnione zabawami, wygłupami i przygodami. Wtedy wszystko wydawało się ciekawe: kwiatek w doniczce, gniazdko, lampa. Nawet kasza wysypana na podłogę pomagała odkrywać świat. Zapewne pozostawienie mnie samej sobie skończyłoby się wtedy istną katastrofą.

Synek sąsiadów nie był jak Ziemia - w ciągłym ruchu. Nie wykazał też żadnego zainteresowania wymyślonymi przeze mnie zabawami. Zdziwiło mnie to - nastawiłam się przecież na odkrywanie razem z nim świata muzyki (zabawę tamburynem, cymbałkami), zabawy balonem, czytanie bajek. Przygotowana byłam też na malowanie, lepienie z plasteliny.

Po kilku godzinach nicnierobienia wróciła mama - sąsiadka.

- Mówiłam, że będzie grzeczny - stwierdziła z nieskrywaną radością i pewnością w głosie. Miałam na końcu języka, że może warto małego zachęcać do poznawania świata przez zabawę, ruch, a nie cieszyć się, że jest cichym, grzecznym odludkiem zamkniętymi w swoim świecie, ale nie potrafiłam. A może się czepiam, może to normalne, że dzieci, parafrazując słowa mistrza Kochanowskiego „nie dopuszczają nigdy matce się frasować, ani ojcu myśleniem zbytnim głowy psować".

Grażyna Nowak*

*Grażyna Nowak –- z wykształcenia dziennikarz i filolog, z zamiłowania bajarka bajek z ciekawym zakończeniem i fotograf-amator, z potrzeby miłośniczka muzyki, przyrody i rowerowych wypadów za miasto.