Dialog z otoczeniem - proces twórczy

Utwierdziłam się w przekonaniu, że edukacja architektoniczna na poziomie podstawowym jest tak samo potrzebna jak lekcje biologii czy muzyki. Pozwala zetknąć się z przestrzenią w sposób niepowierzchowny, wniknąć analitycznie w otoczenie, być świadomym tego co wokół.

Dzieci uczestniczące w „eksperymencie" zatytułowanym „dialog z otoczeniem - edukacja architektoniczna", początkowo mocno onieśmielone spotkaniem z międzynarodową grupą architektów, twórców, pedagogów, z czasem zarażały się entuzjazmem i chętnie uczestniczyły w warsztacie. Ich świat to Osieck - niewielkie miasteczko na Mazowszu. Szkoła, rynek, urokliwe domki, pola i kapliczki. Mądre, grzeczne, zabawne dzieciaki sprowokowane do wspólnych działań zaczęły decydować samodzielnie o swojej przestrzeni. Nigdy wcześniej tego nie robiły. Dlaczego?

W szkołach naucza się muzyki, zagadnień plastyki, prowadzi sie zajęcia techniczne, a nie uczy świadomości własnego otoczenia? Jak bardzo to ważne, miałam okazję się przekonać. Wzmocniło się jeszcze moje przekonanie, że dzieci należy traktować poważnie, jak partnerów. Przekazują bowiem niezwykle cenne informacje, na które tzw. dorośli nie zwracają uwagi, a które czasami mają kluczowe znaczenie.

Bycie świadomym przestrzeni, rozumienie zachodzących w niej zjawisk i procesów, pozwala myśleć o najbliższym otoczeniu w sposób głębszy i ciekawszy. Odkrycia, jakie czynię nieustannie w mojej pracy dowodzą, że pole, po którym się poruszam, ma niekończące się pokłady przekazów i można je eksplorować niezależnie od wieku z równą ekscytacją. Projektowanie zrównoważone, pozbawione egzystencjalnej potrzeby pozostawienia widocznego śladu, ułatwia wejście w prawdziwy dialog, na którym staram się skupić.

Iwona Cała