Coś się kończy, coś się zaczyna

Na rodzicielstwo można patrzeć jak na serię rozstań. Wzdychać za bezzębnym uśmiechem, gdy dziecko prezentuje już całą klawiaturę, wspominać pierwsze kroki, patrząc na przedszkolaka pewnie mknącego na rowerze, albo cytować dziecięcą gramatykę, gdy latorośl poprawia naszą angielską wymowę.

Można i tak.

Mi jednak bliższe jest inne podejście. Rodzicielstwo to wciąż nowe odkrycia. Dzieci codziennie czegoś się uczą i z radością dzielą się z nami tą wiedzą. Z pasją i skupieniem zdobywają kolejne umiejętności i uwielbiają, gdy je za to podziwiamy.

W komórkach mojej pamięci zapisuję więc nową piosenkę przyniesioną z przedszkola, pierwszą udaną jazdę na hulajnodze i samodzielnie zawiązane sznurowadła.

Utrwalam na cyfrowych obrazach kolejne etapy w życiu moich dzieci i kolekcjonuję dzieła sztuki wychodzące spod ich rąk.

Myślę o tym wszystkim, gdy nasłuchuję za drzwiami przedszkola, czy córka przestała już płakać. Rozstania są przecież trudne. Przejście do kolejnego etapu, w którym nie ma miejsca na cały dzień z mamą, z początku nie budzi entuzjazmu.

Na szczęście są też i powroty. Przybiega do mnie uśmiechnięta przedszkolaczka, wskakuje na ręce i przytula swój policzek do mojego.
Tak, właśnie takie chwile chcę skrzętnie zanotować.

Nie trzymam się kurczowo tego co było.
Pamiętam tylko o tym, co dobre, cieszę się z tego, co jest i czekam na to, co przyjdzie.

Ach, gdyby tylko ideały były tak proste do osiągnięcia, jak pisanie o nich...

Anna Lewandowska
pstryku-pstryk.blogspot.com
www.dwiechochelki.pl