Impresje na temat DZIECKO - Dzieci o północy

Jest późny wieczór w gwarnej nadmorskiej miejscowości, na głównym deptaku, w korowodzie turystów, sprzedawców i grajków, w zapachu smażonej ryby i surowej miłości, w oparach cukrowej waty idę przed siebie, chłonąc ten harmider. W wieku 32 lat, zmęczony i smutny, widzę przemykające wśród wczasowiczów dzieci - rozbudzone, rozkojarzone, oszołomione natłokiem atrakcji, z oczami wielkimi jak półmisek. Dzieci o północy.

Rodzice ani dziadkowie nigdy nie pozwalali mi wychodzić tak późno. O północy spałem, nie było też deptaków ani kurortów pełnych atrakcji, nie tętniła zabawa na ulicach, sklepy stały puste. Myślę, że nigdy już nie będę dzieckiem biegającym w ekstazie o północy, z oczami wielkimi i błyszczącymi jak srebrny półmisek. (16 07 2003)

Rafał Witek