Orientalny kumpel cz.1 - Anjali

Poznajcie Anjali - naszą nową kumpelkę z... Indii! Indie to bardzo odległy kraj, właściwie można powiedzieć, że jest na końcu świata. Jak tam jest? Kto tam mieszka i jak wygląda? Co dziwnego je? Tego dowiedzie się od Orientalnego Kumpla!

Wygląd i stroje

Jak widzicie, Anjali (czyt. Andźali) trochę się różni od nas wyglądem. Wszyscy Indusi - czyli mieszkańcy Indii - mają ciemne włosy i ciemniejszą od nas skórę. Jak ciemną? To zależy od regionu.

Zaraz zaraz... ale co Anjali ma na czole? Wygląda jak okrągła plamka. Jest to tak zwane Bindi, czyli kropka, którą prawie wszystkie kobiety rysują albo naklejają na czole. Do czego służy? W pewnych regionach bindi jest symbolem zamążpójscia - trochę tak jak u nas obrączka. Wiele kobiet i dziewczynek nosi je jednak po prostu jako ozdobę. Podobnie jest z kolczykami w nosie - w Indiach większość kobiet, czy to młode dziewczyny czy starsze już panie, noszą kolczyki w nosie, które mają przynosić szczęście. Dlatego też na ślub panna młoda nie zakłada białego welonu, tylko wielki kolczyk w kształcie kółka. Im większy - tym lepszy!

Indusi noszą też zupełnie inne stroje niż my i, co poniektóre wcale nie są takie łatwe do włożenia! Najsłynniejszy indyjski strój to sari, aby je założyć każda kobieta musi uwiązać na sobie materiał o długości 5-6 metrów! Nie lada wyzwanie, żeby robić to codziennie rano...

Myślicie, że chłopcy mają łatwiej? Niekoniecznie! Wielu mężczyzn w Indiach nosi turbany. Aby uwiązać tak zwany Dastar, potrzebny jest pasek materiału o długości nawet 11metrów! To nie koniec - tradycyjny strój chłopców, tak zwana kurta, to długa suknia za kolano! Na dodatek, mimo gorącego klimatu ma, nie tylko długie rękawy, ale i trzeba pod nią założyć jeszcze spodnie.

Anjali i jej koledzy lubią sari i kurty, ale nie noszą ich aż tak często, ponieważ w Indiach obowiązują mundurki szkolne. Anjali jednak tym razem ma na sobie strój, który się nazywa Salvar Kameez, który się składa z tuniki, spodni i szala.

Język

Życie w Indiach potrafi być niełatwe, nawet w kwestiach niby tak oczywistych jak porozumiewanie się. W Indiach bowiem są 22 różne języki, a każdy do tego ma wiele odmian! Kompletny językowy zawrót głowy... Przez to też Anjali uczy się w szkole aż trzech języków, aby mogła swobodnie porozumiewać się, gdy pojedzie do innego regionu na wakacje. Na dodatek języki indyjskie zapisuje się skomplikowanymi znakami, które wyglądają zupełnie inaczej niż nasz alfabet! Sami zobaczcie, oto imię Anjali - naszej orientalnej Kumpelki, zapisane pismem dewanagari

Jedzenie

Pierogi, kotlet schabowy, gołąbki... aż nam ślinka cieknie. Nie jednak Anjali, ponieważ uznałaby nasze przysmaki za... mdłe! W Indiach bowiem, jada się głównie bardzo ostre potrawy, nawet na śniadanie! Anjali uwielbia w szczególności mocno przyprawione warzywa - w Indiach istnieje olbrzymia różnorodność w ich przyrządzaniu, bowiem większość mieszkańców w ogóle nie je mięsa. Czy to oznacza, że Indusi nie jedzą np. hamburgerów? Jedzą, i to jakie! Zamiast kotleta mielonego, znajduje się w środku np. kotlet... warzywny!

Ciekawostki 

Czy wiesz, że Indie są aż 10 razy większe od Polski?

Słyszeliście kiedyś powiedzenie „uważać się za świętą krowę"? To właśnie w Indiach krowy uznawane są za święte, dzięki czemu mogą swobodnie paradować po ulicach między samochodami w środku miasta, i nikt się temu nie dziwi.

W Indiach spotkamy bardzo specyficzne środki transportu. Bardzo popularną formą taksówki, jest tak zwany „Tuk-tuk". Jest to zazwyczaj żółty trójkołowy pojazd, który choć zrobiony najczęściej ze skutera, może przewieźć w środku kilku pasażerów.

Kobiety w Indiach kochają ozdoby! Kolczyki, Bindi, bransoletki... ale nie tylko. Induski uwielbiają malować swoje ręce henną - przy pomocy naturalnego barwnika, na dłoniach rysuje się orientalne wzory , które utrzymuje się nawet do kilku tygodni.

Słowniczek języka hindi
Witaj - Namaste! / Namaskar!
Jak się nazywasz? - Apka naam kia he?
Jak się czujesz? - Aap kaise he?
dobrze - aććhey
źle - buray
Tak - ha
Nie - nahi

Alicja Nowaczyk

fot. Alicja Nowaczyk

Tekst ukazał się na łamach czasopisma