Tajemnica namokniętej gąbki - odc. XVI

Lubicie ciekawe książki, w których wiele jest zagadek i niewyjaśnionych tajemnic? Jeśli tak, to mamy napisaną specjalnie dla Was, zupełnie nową, wciągającą powieść w odcinkach. Rozwiążcie wraz z bohaterami Tajemnicę namokniętej gąbki.

Odcinek szesnasty

NA BOISKU

W czasie dużej przerwy Ziutek i Bratek wyszli na szkolne podwórko. Głowy mieli spuszczone i nie odzywali się do siebie. Pomaganie syrence okazało się dużo trudniejsze, niż sądzili. Ziutek z rozpaczą myślał o liście Dyrektora. Przecież nie mógł go pokazać mamie! Nie mógł go też nie pokazać. Nie chciał przecież dopuścić do tego, żeby dyrektor na poważnie zainteresował się sprawą pozbawionej opieki „kuzynki".

- Ładny gips! - westchnął pod nosem i usiadł ciężko przy kępie krzaków na skraju boiska.

- Pssyt - usłyszał za sobą czyjś syk. Odwrócił się gwałtownie.

W krzakach siedziała Majka.

- I jak? - zapytała z nadzieją w głosie. - Przyjmą mnie?

- Zapomnij... - Ziutek cisnął przed siebie trzymany w ręku kamyczek. - Jest gorzej niż było.

- Jak to?

- To nie takie proste, jak myśleliśmy. Nie wystarczy chcieć pójść do szkoły. Potrzebni są do tego rodzice, świadectwo i masa innych papierów. Dyro tak nas wypytywał, że o mało nie wpadliśmy. A teraz chce się jeszcze widzieć z moją matką!

- A jak mama Ziutka zobaczy wezwanie do Dyra... to będzie ciekawie - dokończył ponuro Bratek. - Ty - zwrócił się nagle do przyjaciela - a może po prostu wyrwiesz tę stronę z dzienniczka i...

- I co? - zdenerwował się Ziutek. - I jeszcze będę się musiał tłumaczyć, że go zniszczyłem? Już ty lepiej nie

radź mi niczego. Nie ma się co oszukiwać, wpadliśmy po uszy i nic nas nie uratuje.

Majka zmarszczyła brwi.

- Chyba będę musiała zająć się tym sama - szepnęła w końcu.

- Ty?! - prychnął Ziutek.

- Daj spokój - poparł go Bratek. - To samobójstwo!

- Wiem, co mówię - upierała się Majka. - Nie martwcie się. Wiem, jak dostać się do szkoły, a przy okazji wyciągnąć was z kłopotów.

- W takim razie - zdziwił się Ziutek - skoro jesteś taka mądra i wszystko umiesz sama załatwić, po co wysyłałaś nas do Dyra?

- Myślałam, że uda się wszystko załatwić normalnie... to znaczy po ludzku - tłumaczyła Majka. - Widzę jednak, że nie ma wyjścia. Muszę spróbować innego sposobu.

- Jakiego? - Bratek spojrzał na nią z zainteresowaniem.

- Tego nie powiem. Będę jednak potrzebować waszej pomocy. Pójdziecie ze mną do Dyrektora, żeby mnie przedstawić. A potem wyjdziecie.

- Dlaczego? - oburzył się Ziutek. - Nie wiem, jak ty - zwrócił się do Bratka - ale ja chętnie bym się dowiedział, jak przekabacić Dyra. No i...

- To nie będzie dla was bezpieczne - przerwała mu Majka, a jej głos zabrzmiał dziwnie twardo. - Chcę zostać z Dyrektorem sama, a wy musicie obiecać mi, że nie będziecie podsłuchiwać. To nie jest rozkaz - dodała łagodniej - tylko prośba. Proszę was, żebyście, dla własnego dobra, zostawili mnie z Dyrektorem sam na sam.

Przez chwilę milczeli. W końcu ciszę przerwał Ziutek.

- To kiedy idziemy? - zapytał.

- Jeszcze dziś. Zaraz po lekcjach - zadecydowała Majka. - Nie mamy na co czekać.

Tekst: Zofia Stanecka
Ilustracje: Anna Sędziwy
cdn.

Odcinek I

Odcinek II

Odcinek III

Odcinek IV

Odcinek V

Odcinek VI

Odcinek VII

Odcinek VIII

Odcinek IX

Odcinek X

Odcinek XI

Odcinek XII

Odcinek XIII

Odcinek XIV

Odcinek XV

Odcinek XVI

Odcinek XVII

Odcinek XVIII