Tajemnica namokniętej gąbki - odc. XV

Lubicie ciekawe książki, w których wiele jest zagadek i niewyjaśnionych tajemnic? Jeśli tak, to mamy napisaną specjalnie dla Was, zupełnie nową, wciągającą powieść w odcinkach. Rozwiążcie wraz z bohaterami Tajemnicę namokniętej gąbki.

Odcinek piętnasty

U DYREKTORA

Dyrektor Zenon Gwizdek siedział w swoim gabinecie i martwił się. Jeżeli chciał utrzymać porządek w szkole, musiał wyjaśnić tajemnicze wydarzenia, o których donosili mu ostatnio pracownicy. Pani Wala narzekała na złą jakość dostarczanej do klas kredy, woźne skarżyły się na niewyjaśnione wycieki wody w toalecie dla dziewcząt, a pan Darek odkrył w piwnicy nawilgłe szmaty, wyglądające na czyjeś legowisko...

Sięgnął po telefon. Postanowił, że najpierw skontaktuje się z wodociągami. Woda w toaletach wydawała się sprawą najpilniejszą do załatwienia. Wystukiwanie numeru przerwało mu nieśmiałe pukanie do drzwi. Stłumił westchnienie i uprzejmie zawołał:

- Proszę!

Nikt nie wszedł, ale zza drzwi dobiegły go czyjeś szepty i odgłosy przepychania.

- Proszę! - powtórzył.

Drzwi uchyliły się i do gabinetu wpadli Bartosz Piątek i Józef Kwaśnik - uczniowie z II c. Mieli potargane włosy i przekrzywione podkoszulki. Wyglądali, jakby przed chwilą się bili.

- W jakiej sprawie? - zapytał Dyrektor.

Chłopcy spojrzeli na siebie.

- Ty mów - szepnął Bratek. Ziutek skrzywił się, ale odważnie zaczął:

- Chodzi o moją... kuzynkę, panie Dyrektorze. Ona chciałaby chodzić do naszej klasy.

- Tak? - Dyrektor wyraźnie czekał na ciąg dalszy.

- No... - zawahał się Ziutek. - Bardzo by chciała.

- W takim razie niech jej rodzice przyniosą podanie z opinią obecnego wychowawcy i uzasadnieniem przeniesienia, świadectwo ukończenia pierwszej klasy i pesel. Zobaczę, co da się zrobić. Nic nie obiecuję, bo wasza klasa jest przepełniona.

Dyrektor spojrzał na zgromadzone na biurku papiery, dając znak, że zakończył rozmowę. Chłopcy jednak nie ruszyli się z miejsca.

- Coś jeszcze?

- A jeśli rodzice kuzynki nie mogą przyjść? - odważył się spytać Ziutek.

- Jak to nie mogą? - zdenerwował się Dyrektor. - Kiedy przenosi się dziecko do innej szkoły, trzeba znaleźć czas na takie sprawy.

- Tylko że oni... - jąkał się Ziutek - po prostu...

- Nie ma ich teraz - wtrącił Bratek.

- Jak to nie ma? - Dyrektor zaczął mieć niejasne poczucie, że ktoś tu sobie z niego kpi.

- Nie ma. Po prostu - wzruszył ramionami Ziutek. - Są zupełnie gdzie indziej.

- Zostawili swoją córkę? Coś mi się wydaje, że to sprawa dla opieki społecznej.

Bratek spojrzał na Ziutka przerażony. Tego tylko brakowało, żeby Dyrektor sprowadził im na kark opiekę społeczną!

- To nie tak - powiedział szybko. - Oni... są w domu, u siebie, a kuzynka... przyjechała do Ziutka i będzie u niego mieszkać przez jakiś czas. I chciałaby chodzić do naszej szkoły, bo przecież musi się uczyć, prawda?

- W takim razie chciałbym się, Kwaśnik, zobaczyć z twoją matką. Może ona wyjaśni mi całą tę sprawę. Rozumiem, że jest formalną opiekunką tej kuzynki? Podaj mi dzienniczek. Napiszę do niej z prośbą o spotkanie.

Ziutek rzucił Bratkowi zrozpaczone spojrzenie.

- A to żeśmy wpadli! - wyszeptał bezgłośnie.

Tekst: Zofia Stanecka
Ilustracje: Anna Sędziwy
cdn.

Odcinek I

Odcinek II

Odcinek III

Odcinek IV

Odcinek V

Odcinek VI

Odcinek VII

Odcinek VIII

Odcinek IX

Odcinek X

Odcinek XI

Odcinek XII

Odcinek XIII

Odcinek XIV

Odcinek XV

Odcinek XVI

Odcinek XVII

Odcinek XVIII