Tajemnica namokniętej gąbki - odc. XI

Lubicie ciekawe książki, w których wiele jest zagadek i niewyjaśnionych tajemnic? Jeśli tak, to mamy napisaną specjalnie dla Was, zupełnie nową, wciągającą powieść w odcinkach. Rozwiążcie wraz z bohaterami Tajemnicę namokniętej gąbki.

Odcinek jedenasty

U ZIUTKA

Drzwi otworzyła Gośka. W modnej spódniczce i ze słuchawkami od MP3ki w uszach nie wyglądała na osobę, która mogłaby pomóc bezdomnej syrence z brudnymi nogami.

- Ziutek jest u siebie - bąknęła i, zajęta swoimi myślami, odeszła w kierunku kuchni.

Weszli i cisnęli bluzy na przepełniony wieszak. Majka zamknęła drzwi i ciekawie rozejrzała się po przedpokoju. Stosy butów (głównie damskich) leżały pod wieszakiem, z którego spływały niezliczone kurtki, płaszcze, swetry, bezrękawniki i szale. Na półce nad kaloryferem piętrzyły się stosy kapeluszy, beretów i czapek.

- Fiuuu - szepnęła z podziwem. - Czy wy, ludzie, naprawdę potrzebujecie aż tylu rzeczy?

Bratek wzruszył ramionami.

- Chodźmy lepiej do Ziutka - powiedział i otworzył oszklone drzwi w końcu korytarza.

Ziutek spał na łóżku. Obok niego leżał rozłożony podręcznik. Bratek podszedł do przyjaciela i szarpnął go za ramię.

- Wstawaj! - zawołał.

Ziutek zerwał się na równe nogi i rozejrzał nieprzytomnym wzrokiem po pokoju.

- Daj spokój, Gośka, przecież widzisz, że się uczę - wymamrotał.

Bratek stanął tuż przed nim.

- Jaka znowu Gośka? Puknij się w czoło. To ja, Bratek. I Klara... No... I jeszcze Majka.

Ziutek przetarł oczy i spojrzał uważnie na Bratka, żeby przekonać się, czy nie śni.

- Co tu robi Klara? - zapytał, wciąż nie zwracając uwagi na Majkę, która w tym czasie zdążyła już znaleźć leżącą w kącie pokoju biało-czarną piłkę i przymierzała właśnie do niej bosą stopę, żeby sprawdzić, którą krawędzią powinna ją kopnąć.

- Klara, Klara - Bratek był już zniecierpliwiony stanem Ziutka. - Nie mógłbyś się wreszcie obudzić? Klara jest ze mną, bo wtajemniczyłem ją w nasze sprawy.

- Co?! - Ziutek wreszcie oprzytomniał. - Bez mojego pozwolenia?!

- Bez - postawił się Bratek. - I wcale tego nie żałuję. Zresztą teraz nie ma to już znaczenia, bo Klara i ja odkryliśmy, kto stoi za tajemniczymi wydarzeniami w szkole. A gdybyś był trochę bardziej przytomny, zauważyłbyś, że ten ktoś za chwilę zbije ci lustro twoją własną piłką!

cdn

Tekst: Zofia Stanecka

Ilustracje:  Anna Sędziwy

Odcinek I

Odcinek II

Odcinek III

Odcinek IV

Odcinek V

Odcinek VI

Odcinek VII

Odcinek VIII

Odcinek IX

Odcinek X

Odcinek XI

Odcinek XII

Odcinek XIII

Odcinek XIV