Tajemnica namokniętej gąbki - odc. VII

Lubicie ciekawe książki, w których wiele jest zagadek i niewyjaśnionych tajemnic? Jeśli tak, to mamy napisaną specjalnie dla Was, zupełnie nową, wciągającą powieść w odcinkach. Rozwiążcie wraz z bohaterami Tajemnicę namokniętej gąbki.

Odcinek siódmy

ODKRYCIE

Na szkolnym zegarze wybiła szósta po południu. Pan Darek zalał sobie herbatę i zasiadł do czytania gazety. Nie usłyszał skrzypnięcia drzwi wejściowych i nie zauważył dwóch zamaskowanych postaci w skarpetkach, które wemknęły się do budynku.

- Ciii - szepnął Bratek i obejrzał się na siostrę.

Klara, w czarnych legginsach i w czarnej koszulce, z czarną czapką głęboko naciągniętą na jasne włosy wyszczerzyła się w szczerbatym uśmiechu i odszepnęła:

- Przecież jestem cicho, co się czepiasz?

Bratek pokręcił głową niezadowolony. Wziął ze sobą Klarę pod warunkiem, że nie będzie się odzywać. A ona najpierw przez godzinę przymierzała czarne ciuchy, a teraz, proszę, ledwo weszli do szkoły, już gada. Dziewczyny są naprawdę beznadziejne. Z drugiej strony, Bratek dobrze wiedział, że bez siostry nie odważyłby się na tę wyprawę.

Skradali się dolnym korytarzem w kierunku łazienki. Cisza panowała niemal idealna - nie słychać było ani mlaskania, ani jakichkolwiek innych odgłosów. A jednak Bratek czuł się nieswojo. Im bardziej zbliżał się do celu, tym mniej był pewien, czy przychodzenie do szkoły było dobrym pomysłem. Klara najwyraźniej nie miała takich wątpliwości. Wyprzedziła Bratka i zanim zdołał ją dogonić i poprosić, żeby była ostrożna, nacisnęła na klamkę i weszła do łazienki. Drzwi automatycznie zamknęły się za nią. W sekundę potem ciszę przerwał jej wrzask:

- Aaaaa!

Bratek w dwóch susach dopadł do łazienki i szarpnął za klamkę. Jednym rzutem oka ogarnął wrzeszczącą siostrę, kałużę na podłodze i... jakąś postać skuloną pod umywalką. Podbiegł do Klary i zakrył jej usta dłonią.

- Uspokój się - wyszeptał jej do ucha. - Chcesz tu sprowadzić całą szkolną ochronę?

- Aueueu - usiłowała coś powiedzieć Klara.

Bratek objął ją mocno i spojrzał w kierunku umywalki. Spojrzał i zamarł. Siedząca pod umywalką postać miała płaskie stopy o szarozielonej barwie - szerokie, długie, z wyraźnie widoczną błoną pomiędzy palcami; zielone, kościste łydki; kolana objęte ciasno chudymi rękami i schowaną między kolanami głowę z długimi, brunatno-zielonymi włosami, spływającymi w mokrych strąkach prawie do ziemi. Co to mogło być? Kosmita? Bratkowi przypomniał się film „ET", który Mama pokazała mu w zeszłym tygodniu. Jejku! - pomyślał. - Jestem jak bohater filmowy! Mogę nawiązać relację z istotą pozaziemską! Wciąż trzymając w uścisku Klarę, zbliżył się do tajemniczego dziwoląga.

- Wi - taj - powiedział, starając się mówić bardzo wolno i wyraźnie. - Nie bój się. Jes - tem przy - ja - cie - lem.

Kosmita podniósł głowę z kolan i odgarnął włosy. Z bladej, zielonkawej twarzy spojrzało na Bratka dwoje przenikliwych, błękitnych oczu.

- Nie musisz dzielić wyrazów, jakbym była idiotką - powiedziała istota.

- Eeee - Bratek ze zdumienia puścił Klarę i o mało nie wdepnął w kałużę.

- Co się tak gapisz? - ciągnęło zielone coś. - Syrenki nie widziałeś?!

cdn

Tekst: Zofia Stanecka

Ilustracje:  Anna Sędziwy

Odcinek I

Odcinek II

Odcinek III

Odcinek IV

Odcinek V

Odcinek VI

Odcinek VII

Odcinek VIII

Odcinek IX

Odcinek X

Odcinek XI

Odcinek XII

Odcinek XIII

Odcinek XIV

Odcinek XV

Odcinek XVI

Odcinek XVII

Odcinek XVIII