Tajemnica namokniętej gąbki - odc. VI

Lubicie ciekawe książki, w których wiele jest zagadek i niewyjaśnionych tajemnic? Jeśli tak, to mamy napisaną specjalnie dla Was, zupełnie nową, wciągającą powieść w odcinkach. Rozwiążcie wraz z bohaterami Tajemnicę namokniętej gąbki.

Odcinek szósty

SZLABAN

- Zielone stopy?! Potwór?!! Tu, w naszej szkole?!!! W łazience dziewczyn?!!! - krzyczał Bratek w czasie dużej przerwy. - Nie wierzę! Po prostu nie wierzę! Uważasz, że jestem głupi?

- Nie wrzeszcz tak - usiłował przerwać mu Ziutek.

- Mam nie wrzeszczeć?! - denerwował się Bratek. - Mój najlepszy przyjaciel dostaje świra, a ja mam nie wrzeszczeć?! Naoglądałeś się jakiś głupich filmów i teraz... Zaczekaj, a ty nie próbujesz mnie po prostu nabrać? Żartujesz sobie ze mnie, tak? A w środku cały się skręcasz ze śmiechu? - Bratek aż się zatrząsł na myśl o takiej zniewadze.

Ziutek patrzył na niego poważnym wzrokiem. Wcale się nie śmiał. Stał tylko i czekał aż Bratek ochłonie.

- Ja nie żartuję - powiedział w końcu spokojnie. - Naprawdę byłem wczoraj w szkole. I naprawdę widziałem te stopy w łazience. Zresztą, możesz się spytać mojej mamy, o której wróciłem do domu. A nawet nie musisz się pytać. Sam się przekonasz, że mam dzisiaj szlaban. Żadnego wychodzenia. Gośka odbierze mnie po lekcjach i odprowadzi prosto do mojego pokoju.

- No dobra - Bratek trochę się uspokoił - załóżmy, że mnie nie nabierasz. Naprawdę byłeś wczoraj po południu w szkole, widziałeś te stopy i naprawdę ktoś cię uwięził w kabinie. W takim razie powiedz mi teraz, kto to był i jak się wydostałeś.

- Nie mam pojęcia, kto to był. Właśnie o to chodzi. A wydostałem się całkiem zwyczajnie. Drzwi nie były mocno zamknięte. Ktoś okręcił klamki dwóch kabin zielonym tatarakiem. Wystarczyło dwa czy trzy razy mocniej pchnąć, to się zerwał.

- Tatarakiem? - ta wiadomość zrobiła na Bratku duże wrażenie.

- No, przecież tłumaczę ci już od jakiegoś czasu, że to nie jest całkiem zwyczajna sprawa - ciągnął Ziutek. - I teraz dochodzę do najważniejszego. Ja mam szlaban, tak?

- No.

- Więc nie mogę dalej prowadzić śledztwa. Przynajmniej nie dziś. Za to ty nie masz szlabanu i...

- O nie - Bratek przerwał mu przerażony. - Nic z tego. Chyba nie myślisz, że po tym wszystkim, co mi tu ponaopowiadałeś, przyjdę dziś sam do szkoły!

- Czy ty nie rozumiesz, jakie to ważne?! - zdenerwował się Ziutek. Teraz, kiedy nie musiał sam tego robić, śledzenie tajemniczego właściciela zielonych stóp nie wydawało mu się już takie straszne.

- Jasne, że rozumiem. Ale to nie znaczy, że sam jeden polezę do łazienki dziewczyn i... - Bratek nagle zamilkł na chwilę, jakby coś sobie przypomniał. - A gdybym tak... Nie, to głupie...

- O co ci chodzi? - zainteresował się Ziutek.

- O nic takiego. Nie przejmuj się - uśmiechnął się nagle Bratek. - Po prostu zmieniłem zdanie. Pójdę dzisiaj do szkoły i zbadam, co takiego dzieje się w łazience dziewczyn.

A potem pomyślał: A czy pójdę sam, to się jeszcze zobaczy...

cdn

Tekst: Zofia Stanecka

Ilustracje:  Anna Sędziwy

Odcinek I

Odcinek II

Odcinek III

Odcinek IV

Odcinek V

Odcinek VI

Odcinek VII

Odcinek VIII

Odcinek IX

Odcinek X

Odcinek XI

Odcinek XII

Odcinek XIII

Odcinek XIV