Tajemnica namokniętej gąbki - odc. III

Lubicie ciekawe książki, w których wiele jest zagadek i niewyjaśnionych tajemnic? Jeśli tak, to mamy napisaną specjalnie dla Was, zupełnie nową, wciągającą powieść w odcinkach. Rozwiążcie wraz z bohaterami Tajemnicę namokniętej gąbki.

Odcinek trzeci

ZIUTEK NA TROPIE

Ziutek wyszedł od Bratka z zamiarem powrotu do domu. Wciąż miał nie zrobioną pracę domową i był porządnie głodny. Nie mówiąc już o tym, że zapomniał powiedzieć mamie, że wybiera się po szkole do Bratka. Szedł, kopiąc nieuważnie jakiś kamyczek, i myślał. Wydawało mu się, że zapomnieli o czymś ważnym. Może trzeba zajrzeć do Internetu i tam posprawdzać, co się da o tych, jak im tam, glonojadach? Nie, to głupie. Przecież nie wierzył w dziecinne wizje gigantycznych ryb opanowujących szkołę.

Kamyczek wpadł w trawę przy chodniku. Ziutek zatrzymał się i rozejrzał. Dziwne. Stał nie pod domem, tylko... przed szkolną furtką. Zupełnie jakby nogi same go tu zaprowadziły. Szkoła wyglądała tak, jak zwykle. Szare pudełko z oknami pozasłanianymi białymi firankami z nylonowej koronki. Nagle w jednym z okien mignął jakiś cień. Ktoś stał za firanką i wyglądał na ulicę. Ziutkowi zdawało się, że ten ktoś patrzy prosto na niego. Zrobiło mu się nieprzyjemnie. To przecież on miał śledzić, tropić i rozwiązywać zagadki! Spuścił wzrok, a kiedy znowu go podniósł, w oknie nikogo nie było. Wzruszył ramionami i już miał się odwrócić i pójść do domu, gdy nagle ktoś w budynku krzyknął wysokim, przejmującym głosem. Ziutkowi dreszcz przeszedł po plecach. Poczuł, że tak naprawdę jest całkiem zwyczajnym chłopakiem, którego nie obchodzą żadne tajemnice, a jedyną rzeczą, o jakiej marzy, jest talerz ciepłej zupy. Stał przez chwilę przy furtce, wpatrując się w zamknięte okno, za którym zniknął tajemniczy cień.

- I co teraz, Józefie? - spytał sam siebie. - Stchórzysz?

Zrobił krok w stronę szkoły. A potem drugi i trzeci... Wszedł na schodki i podszedł do drzwi wejściowych. Nacisnął klamkę z nadzieją, że drzwi okażą się zamknięte i będzie mógł odejść bez wstydu. Klamka miękko opadła w dół, dało się słyszeć metaliczne „klik" i drzwi otworzyły się z cichym skrzypnięciem. Ziutek obejrzał się przez ramię na znany mu i bezpieczny świat, po czym wszedł do opustoszałej szkoły.

Szedł przez hol wejściowy, starając się jak najciszej stawiać kroki. W każdej chwili mógł ze swojej stróżówki wyjść ochroniarz - pan Darek. Ziutek wsłuchiwał się w panującą wokół ciszę. Nic. Nawet szmeru. Nagle, gdzieś w dolnym korytarzu trzasnęły drzwi. A potem coś mlasnęło. Przypominało to dźwięk, jaki wydaje mokra ścierka, gdy ktoś ciśnie ją mocno o podłogę. Może to tylko woźna? - pomyślał z nadzieją Ziutek. Zebrał się w sobie i ruszył dolnym korytarzem w kierunku, z którego dochodziło dziwne mlaskanie.

cdn

Tekst: Zofia Stanecka

Ilustracje:  Anna Sędziwy

Odcinek I

Odcinek II

Odcinek III

Odcinek IV

Odcinek V

Odcinek VI

Odcinek VII

Odcinek VIII

Odcinek IX

Odcinek X

Odcinek XI

Odcinek XII

Odcinek XIII

Odcinek XIV