Qlturkowa porcja wierszy - Koraliki Karolci

Zamieszkała Karolcia na ulicy Kwiatowej

Tam znalazła koralik barwy trochę matowej

Do kieszeni schowała znalezisko ciekawe,

Umyć postanowiła, by mniej było szarawe.

Był błękitny i piękny, chociaż wcale nieduży,

Trochę czasu przeleżał gdzieś pod szafą, wśród kurzy.

Jednak czuła Karolcia, że koralik ma w sobie

Jakiś sekret czarowny i że ona się dowie.

Gdy go mydlić zaczęła mydłem miłym, pachnącym,

Wtem skądś głos usłyszała, ktoś gdzieś westchnął niechcący.

To koralik szczęśliwy, że Karolcia go wreszcie

wyciągnęła z ukrycia, gdzie przeleżał lat dwieście.

Albo trochę mniej może - najważniejsze, że teraz,

Mógł koralik już spełnić jej najskrytsze marzenia.

Nie wierzyła Karolcia, pojąć nie mogła wcale,

Że ten mały koralik czary zna tak wspaniałe.

A że czas był śniadania i jedzenia owsianki,

Pomyślała, że teraz sprawdzi te obiecanki.

Poprosiła koralik, głowę myślą zajęła,

By zniknęła owsianka i owsianka... zniknęła.

Tak zaczęły się różne z koralikiem zabawy,

Czasem fajne przygody, czasem trudne przeprawy.

Z Piotrkiem w tym samym wieku, bardzo dobrym kolegą,

Z bardzo złą Filomeną, czarownicą przebiegłą.

Ale w końcu Karolcia swój koralik zgubiła

Nigdy nie odnalazła, już na zawsze straciła.

Więc dziś może jest u Was tajemniczy koralik,

Szybko się rozejrzyjcie, patrzcie gdzieś pod nogami.

A na razie owsiankę jedzcie grzecznie, kochani.

Natalia Sikora

il. Katarzyna Koczubiej-Pogwizd