O Adasiu, który bał się zasnąć

Był sobie chłopiec, który bał się zasypiać. Na imię miał Adaś. Leżał w łóżeczku przytulony do swego robota, Stalowego Odważniaka.

- Aniołku, śpij już, jesteś zamęczony. - Mama pocałowała Adasia w czoło. -  Niech przyśni ci się coś miłego. I robotowi też.

- Stalowemu Odważniakowi nic się nie przyśni - pokręcił głową chłopiec.

- Jesteś pewien?

- Tak, sam wyjąłem mu baterie. Nie powinien się teraz ruszać, bo ma zła­maną rękę. - Chłopiec wskazał na metalowe ramię z naciągniętą skarpetką. Skarpetka nie była tak dobra jak bandaż, ale zawsze to lepsze niż nic.

- Śpij, kochanie. - Mama zbierała się do wyjścia.

- Nie chcę spać! Znowu będzie mi się śnił ten potwór. Ma taki wielki, biały strzelacz i mnie goni. - Adaś nie zamykał oczu.

- Wiesz, co? Mam pomysł! - Mama usiadła na brzegu łóżka. - A gdybyś tak nie uciekał przed potworem, tylko porozmawiał z nim?

- Ale on mnie może zjeść! - zaprotestował.

- Hmm. Gdyby chciał ci zrobić krzywdę, zawsze możesz walczyć. Albo... wezwać na pomoc przyjaciół z Królestwa Snu. No, dobranoc! - Mama zgasiła światło i wyszła z pokoju.

Adaś zaczął rozmyślać, jak też mogą wyglądać senni przyjaciele i ani się spostrzegł, jak zasnął. I oczywiście w Królestwie Snu znowu spotkał futrza­stego, okropnego potwora. Już, już szykował się do biegu i z pewnością by uciekł przed niebezpieczeństwem, ponieważ umiał szybko biegać, ale przypomniał sobie słowa mamy. Zatrzymał się i odwrócił.

- Dla-dlaczego mnie gonisz? - zapytał jąkając się z przejęcia.

Wtedy potwór wyciągnął puchatą łapę (a z ramienia zwisała mu olbrzymia strzelba) i... pac, klepnął przyjaźnie Adasia po ręce.

- Ponieważ chcę ci dać bandaż. - Futrzasta morda uśmiechnęła się miło. - Dla Stalowego Odważniaka. To lepsze niż opatrunek ze skarpetki. - I na oczach Adasia olbrzymia strzelba przemieniła się w bandaż. Chłopiec roześmiał się i wziął od potwora biały rulonik.

- Dziękuję. Mam na imię Adaś.

- A ja - Ziutek. Może pójdziemy na lody?

Chłopiec zgodził się. Po drodze dołączył do nich Stalowy Odważniak, któ­remu zabandażowali rękę. I wszyscy trzej zjedli olbrzymi lodowy deser, po któ­rym nie rozbolały ich wcale gardła. Lody z Królestwa Snu są pyszne: wani­liowe, owocowe i czekoladowe i można ich zjeść tyle, ile dusza zapragnie. A nawet więcej.

Gdy rano Adaś się obudził, od razu spojrzał na robota. Jego ręka nie wyglą­dała już na złamaną, wiec chłopiec zdjął z niej niepotrzebną skarpetkę.

- Mamo! Znowu śnił mi się potwór - zawołał siadając na łóżku. - Zaraz ci go narysuję. To był potwooornie miły sen!

Zofia Staniszewska