Architektura jest częścią świata – fascynującą i wartą poznania

Dodano: 2010-02-24

Edukacja architektoniczna dzieci - to brzmi poważnie. Tak poważnie, że wiele osób zastanawia się - „czy to nie za dużo, po co obarczać i tak już przeciążone dzieci dodatkowymi zajęciami, po co je ukierunkowywać, wpajać nowe pojęcia, czy moje dzieci nie są na to za małe?"

Dzieci nie dzielą świata na pojęcia: przyroda, kultura, sztuka, architektura, technika. Zajmują się tym, co je w danym momencie zainteresuje. Przyjrzyjcie się dzieciom, które z zapałem budują domki z piasku lub klocków; które z zachwytem podnoszą głowę w wielkiej katedrze; które z byle czego tworzą szałasy, schrony, domki na drzewach, domki dla lalek; które rozprawiają o domach przyszłości i pytają, jak dawniej mieszkali ludzie. A to wszystko to nic innego, jak właśnie architektura. Dzieci wcale nie trzeba do niej namawiać; jest częścią świata - fascynującą i wartą poznania.

Może się więc pojawić pytanie, że skoro dzieci i tak same interesują się tym tematem - po co jeszcze tworzyć coś takiego jak edukacja architektoniczna? Czas dziecięcych zabaw, wakacyjnych szałasów i miast przyszłości z klocków szybko mija. W szkole dowiadujemy się, że „architektura" to przede wszystkim doniosłe budowle, takie jak piramidy, świątynie i kościoły (bo o tym się przecież mówi na okrojonych zajęciach z plastyki lub historii). Jest więc to temat, który bezpośrednio nas nie dotyczy. Projektowanie pozostawiamy architektom, i chwała Bogu, bo jednak to dziedzina dość trudna i wymagająca rozległej wiedzy. Nie mniej jednak, czasem bardziej świadomie, czasem mniej - tworzymy przestrzeń wokół nas - stawiając reklamę przed naszym sklepem, wybierając projekt naszego domu, budując ogrodzenie, zagospodarowując ogród. Radni decydują o postawieniu tymczasowych straganów na rynku, właściciele sklepów chcą być widoczni. Krytykujemy współczesną architekturę w centrum historycznego miasta, jednocześnie pomijając milczeniem kolejne gargamele pojawiające się na przedmieściach. Przykłady można mnożyć...

Edukacja architektoniczna pozwala zdobyć wiedzę zarówno o zabytkowych świątyniach, jak i o najlepszej światowej architekturze, ale też o krajobrazie kulturowym i architekturze regionalnej. Uwrażliwia na jakość przestrzeni. A przede wszystkim - uczy patrzeć; zachęca, by iść przez świat z szeroko otwartymi oczami (a także uszami, z wyciągniętymi dłońmi, z wyczulonym nosem, bo przecież przestrzeń odbieramy całym ciałem).

Warsztaty architektoniczne dzieci to również propozycja twórczego spędzania czasu. Zajęcia rozwijają kompetencje społeczne (praca w grupie), komunikacyjne (prezentacja swojej pracy, wyrażanie opinii), zdolności manualne (budowanie modeli), myślenie logiczne, wyobraźnię (nie tylko przestrzenną).

Edukacja architektoniczna, pracownia k.

Kółko plastyczne w 4 SSP w Krakowie

A oto kilka przykładów, jak mogą wyglądać zajęcia architektoniczne dzieci.

Warto zacząć od pojęcia, które jest dzieciom najbliższe - domu. Przedszkolaki przynoszą swoje ulubione zabawki. Gdzie mieszka miś? A gdzie wiewiórka? Samochód też musi mieć swój dom - garaż. Każde dziecko rysuje, a następnie buduje domek, w którym chowa zabawkę. Jest to okazja do rozmowy o tym, jak różne są domy, jak budują zwierzęta, z jakich budynków składa się miasto.